Lees hier de persoonlijke verhalen van onze modellen en hoe zij hun leven met borstkanker overwonnen

rosiOp het moment dat ik de diagnose borstkanker kreeg was ik lichamelijk helemaal fit. Zelfs in mijn slechtste dromen dacht ik niet aan kanker. Ik leefde onbezorgd en samen met mijn man bracht ik veel tijd door in de bergen of waren we met de fiets onderweg

Tijdens een  routine onderzoek werd me verteld dat  men iets had gezien op de mammografie en echografie. Ik werd direct doorgestuurd naar de kliniek voor een biopsie. Daaruit kwam de onverwachte diagnose „borstkanker“! Het was 18 augustus 1997, een dag die ik nooit meer zal vergeten.
Natuurlijk kende ik de uitdrukking „in een diep gat vallen“ maar opeens wist ik precies wat dat betekende. Ik had nog maar één gedachte: „Ik heb kanker“. Het woord alleen al maakte me bang en daarbij de onzekerheid van „hoe nu verder?“. Mijn man en zoon hebben me echt geweldig opgevangen waardoor ik al snel de moed weer bijeen heb geraapt. Er werd besloten om eerst een borstbesparende operatie uit te voeren door het verwijderen van een aantal lymfeklieren. Deze operatie heb ik goed doorstaan en ik had geluk want de lymfeklieren bleken niet aangetast. Het wachten op onderzoeks-uitslagen maakte me wel angstig

Uiteindelijk waren de uitslagen zodanig dat mijn hele borst moest worden verwijderd. Wat een schok! De nacht voor de tweede operatie, de laatste blik in de spiegel met de gedachte: „vandaag zie ik er nog zo uit … maar morgen!“. Het was tijd om afscheid te nemen! Over mijn borsten was ik nooit zo tevreden, maar nu wilde ik dolgraag mijn borst behouden.

In de daarop volgende maanden heb ik veel kracht uit de natuur gehaald.  Mijn man heeft mij bijzonder veel gesteund en langzaam aan is de angst voor kanker verminderd. Nu gaat het prima. Ik leef bewuster, ben tevreden, kan over kleine dingen blij worden en bekijk heel veel dingen met andere ogen. Omdat ik ook weet dat het zomaar snel weer kan veranderen.
 

birgit
Toen ik de diagnose borstkanker kreeg was dat een enorme schok – ook voor de rest van ons gezin. „Nu heeft het mij dus ook te pakken.“ Mijn eerste gedachte ging uit naar mijn kinderen, die gelukkig al volwassen waren en voor zichzelf konden zorgen. Dat was een geruststellende gedachte.

In 1992 waren de behandelingen nog erg zwaar en belastend maar ik kon er gelukkig wel goed mee omgaan. Altijd heb ik alleen maar vooruitgekeken en geen moment aan opgeven gedacht. Ik geloofde er heilig in dit te zullen overleven en heb dat ook gedaan. Voor mijn innerlijke rust was het heel belangrijk om tijd voor mijzelf te nemen. Alleen zo kon ik alle behandelingen vanaf 1996 tot 2002 ondergaan, met altijd een positieve en hoopvolle blik op de toekomst gericht. Het was en is erg geruststellend om een familie te hebben die achter je staat. Mijn terugtrekken was voor mijn omgeving soms niet helemaal begrijpelijk, maar voor mij was het noodzakelijk om te overleven.

Mijn ziekteperiode is alweer 10 jaar geleden en ik kan positief naar de toekomst kijken. Hoeveel mensen kunnen dat? Hoeveel leed is er in de wereld! Ik denk dat kanker niet per se het ergste is! Ik probeer elke dag met vreugde te leven, te ontspannen en te genieten, juist van de kleine dingen. Dat geeft  mij kracht. Het is alleen belangrijk dat ik altijd naar mijn lichaam luister, en soms als ik me niet goed voel, een stapje terug neem. 

De weg naar de hemel is lang en met stenen geplaveid. Iedereen probeert de weg naar vrede en geluk meester te worden, ook al is dit niet altijd even gemakkelijk.

kirstinIk ben 46 jaar en woon met mijn man, onze 2 kinderen (14 en 17 jaar) en de 2 Dalmatiërs in Winsen aan de Luhe. In 2011 kreeg ik voor de tweede maal de diagnose borstkanker. Weer moesten we ons leven opnieuw inrichten. Mijn levensfilosofie heeft me daarbij veel geholpen: „Lach elke dag!“ Ik ben een zeer open en positief persoon en zelfs op mijn minder goede dagen kan ik een lach op mijn gezicht toveren.

Dankzij ABC heb ik nieuwe en vriendelijke mensen ontmoet die mijn leven verder hebben verrijkt!
Op zoek naar nieuwe uitdagingen heb ik afgelopen zomer met succes een gouden sportmedaille gewonnen. Ik ben er trots op om weer zo fit te zijn en bedank mijn familie voor hun grote steun en stimulans!

Wat ik aan alle lotgenoten kan meegeven is om te genieten van elk moment en je leven intens te leven! Je krijgt er maar een kans voor. Waar deuren dicht gaan, gaat er altijd ook weer een open. Soms moet je gewoon van richting veranderen of je zienswijze bijstellen…. In die zin wens ik alle vrouwen met borstkanker het allerbeste.

ursula Ook dit jaar vlieg ik weer naar Florida en ga ik heerlijk 4 weken van de zon genieten!

Dat dit mogelijk is zou ik een jaar geleden niet kunnen bedenken. Mijn man en ik zijn de afgelopen 10 jaar altijd eind oktober in Florida op vakantie geweest en zoals elk jaar huren we hetzelfde appartement, direct aan de Golf van Mexico. Na drie heerlijke dagen merkte ik tijdens het douchen een huidverandering aan mijn rechterborst. Ergens wist ik direct dat het niet goed was en heb ter plekke in Amerika al alles laten onderzoeken. Daar stond de diagnose borstkanker zo goed als vast. Na telefonisch contact met mijn artsen in Duitsland en ook door het goede advies van de artsen daar heb ik me laten overhalen om mijn vakantie niet meteen af te breken. Eerlijk is eerlijk, in feite had ik drie heerlijke weken, ben ik voor het eerst met mijn man en zoon op een boot gaan vissen (in de trant van, wie weet of ik dit ooit nog kan doen). Ik ving een enorme vis!

 Bij thuiskomst in Duitsland is een biopsie genomen en na bevestiging van de verwachte uitslag werd ik vijf dagen later al geopereerd. Ik had geluk, geen metastasen maar moest nog wel twee operaties ondergaan. Op 4 december 2012 werd ik voor de laatste keer geopereerd en midden januari was ik alweer aan het werk – ik wilde mijn leven terug. Terugkijkend was dat de beste beslissing, mijn familie, mijn collega’s en al mijn vrienden waren geweldig en hielpen me door de periode van bestraling en de revalidatie. Vandaag kan ik zeggen dat niets meer hetzelfde is als voorheen, alles is alleen maar beter geworden! Dank aan de lieve dames bij ABC Breast Care. Door de fantastische prothesen en BH’s ziet geen mens meer iets van mijn ziekte en juist door deze ziekte ben ik begonnen meer op mezelf te letten. Ik sport weer en mijn conditie is bijna weer op het oude niveau. Ik kan nu ook dingen laten liggen want – morgen is er weer een dag!